18/365 | Be Healthy

3 days straight absent in school. I want to feel well. I missed so much activities. Because of what i'm feeling right now. Need to back out in Cheering and Dance contest in school.
Dancing is my passion , yes. But my health is more important above all. Well , that's life. You can't get all you want. But all have reasons , right?
I want to dance! hayyy.
I know someday I can dance again. :)

Well., 3 days absent yet active in cyberspace.

People out there. Health is very important to us. So we must invest for having a good health. Time , effort and money.

Okay? :)

Continue Reading...

16/365 | Things to do

I'm absent in school today! I woke up in the morning and not feeling well. Took a rest for 2 hours and then wash the dishes.
Open the PC to check my sites , if I have inquiries for my product :) Good thing got many inquiries! =))

Here's my things to do for today:

1. Be online and do my business and some stuffs here.
2. After lunch , watch my Cheerdance moments to get some steps to teach tomorrow in my group for the Cheerdance Presentation on Saturday and last presentation on 26.
3. Watch another unique performances and create concepts for the Showtime contest in our University that I joined with my other 14 classmates in Statistics. *Gosh I joined in this contest because I thought we have additional grades. LOL.
4. Do business again. =) Thing I really love. hehe
5. Advance reading for accounting and statistics.
6. Do my Filipino homework.

Yey! :) Productive day right? =)) I feel like holding back in that contest on February 9 because I'm thinking that i'll be more busy. But , I want to be back in dancing and have fun! Another good experience for 2013! :)

Cheers everyone!

Continue Reading...

3/365 | Home sweet home

Eto na. Pauwi na kami sa Manila. Nakaka-miss. Ang daming nangyari sa Batangas kahit 1 day lang kami dun.
12am kasalukuyan na kaming bumibiyahe pabalik ng Manila.
Nag-stop over kami sa Tagaytay. Gggggrrrr. Super lamig. Nakashorts pa ko. Gosh. hehe. Nakatulog na si TY habang kandong ko siya sa car. Lumabas kami ng car ng buhat buhat ko siya. Pero ramdam ko na giniginaw siya kahit may jacket na kaya hiniga ko muna siya sa loob ng car katabi ni Baby Gayle.
Nag-kape ang sila then biyahe ulit.
Stop over sa SLEX mga 1am ata yun. Di ako sure. Antok na rin ako. Kain kami sa KFC. sa gutom,umorder ng isnag bucket. Yummy! Kumain ako ng favorite kong Macaroni. :)
Then , sa kalapit lang na table namin. Parang ang cool ng mga dating. Halatang mga rockstar! \m/ Sabay sabi ni Uncle kay Ate Shie na yun yung favorite band ni Kuya Jo "Queso" daw pero di kami sure. Tinawagan ko sa phone si Kuya Jo kasi di na siya kumain and nag-stay lang siya sa car and I told him na nasa loob ng KFC yung favorite band niya pero ayaw niyang maniwala.
Habang kumakain kammi pinag-uusapan namin na yung Queso band pala yun. Ilang beses namin binanggit ng binanggit yung name ng band. Then sumilip na si Kuya Joey. sabay sabi niya. "Chicosci" yan. hahaha. Tawanan kami ng tawanan. Mali pala yung akala namin. Then , sabi nnila papicture daw kami. Ang gwapo naman kasi ng vocalist nila. :D
After that , isang mahabang biyahe na naman. 3am na kami nakarating ng manila. Nagdadalawang isip kami ni Mommy kung uuwi na ba kami sa bahay kasi dumiretso muna kami ng Marikina kasi andun pa mga gamit namin.
Sabi ni Mommy wag na daw Gising na lang daw ng maaga. Kasi may pasok na din ako ng 7:30am. Accounting subject ko pa yun. Major ko.
Tulog na kami at nagising kami 6am na. As usual , di na rin ako makakapasok. Hay. Last day bago magbakasyon hindi na ko pumasok. Pati ba naman first day. hehe :)

Mga 4pm umuwi na kami sa bahay kasama sila Uncle. Kasi parehas lang kami ng way.
Finally , home sweet home! :)

Continue Reading...

2/365 | The Road

A fresh morning! Sea breeze is one of the best thing I can feel! :)
Unplanned visit here in Batangas.
Kagabi , magkausap kami sa skype ng mga tito at tita ko sa side ni Daddy na taga Batangas.
Lasing na ang mga barako namin. Matagal kaming di nkapag-usap ng side ni Daddy.
Then , sila Uncle yung mga kapatid ni Mommy. Close din sakanila.
Long time no talk din.
Tapos ayun. Super saya nung nagkausapusap sa skype. Sabay biglang sabi ni Uncle Felix.
"Kuya gary , punta kami diyan mamaya" OHA! Parangg isang tumbling lang yung lapit ng Batangas sa Manila eno. haha

Ayun , dahil lango pa sa alak ang mga uncle mga 9pm natulog na sila dahil bibiyahe na kami ng 12 midnight. Inayos na din yung dalawang sasakyan na gagamitin.

11:30pm na! :D Gisingin na ang mga lasing! Wala kaming tulog. Pati mga bata. :)

Eto na. Nakaalis na kami.
Habang nasa daan na kami, Sa kadahilanang madaling araw kami bumiyahe. Wala masyadong nsasakyan. Ang dilim ng daan nakakatakot. Kandong ko yung pogi kong pinsan. Ayaw niya daw matulog e. Nasa Laguna na kami at wala pa ring ibang sasakyan (gosh. i'm scared na). Nagkwentuhan pa kami ng nakakatakot. Sa car kasi lahat kami girls. Sa isang car yung mga barako. Lasing sila e. haha.

Gusto ko ng umidlip pero ang ingay ng mga bata. Kwento ng kwento. Tanong ng tanong kung nasan daw si Optimus Prime! haha =))

Tapos Batangas na raw! Tinawagan ko na si Ninong at sinabing malapit na. Nganga. Malayo pa pala. hahaha.

At ng makarating na kami. Ang saya lang. After long years I saw again my Pilapil Family. Happiness! :)

Antok na ko kaya mga 4am natulog na rin.

At habang ginagawa ko tong blog tapos na ko kumain at nagtotong-it na sila Mommy. haha. =))
Kbye. Gonna share something later ulit. Mua! :*

Continue Reading...

Dirt doesn't mean Dirty

Pag may nakikita tayong street children sa daan. Yung iba siguro nattakot. Nandidiri. or ayaw dumikit. Hindi ko alam. Pero mali e. Madumi sila oo. Sa panlabas lang. Pero hindi natin alam yung pinagdadaanan nila.
May mga batang suki kami sa pangangalakal nila. Araw-araw dumadaan dito at sumisigaw ng "Ate , kalakal po" pag narinig na namin yun nagaatubili agad kami mag-abot. Bakit? Kasi mahalga sakanila oras.
Nung may tindahan kami. Lage sila nangangalakal at humihingi ng tubig samin. mga 4- 9 y/o yung mga batang yun. Ininterview ni Mommy isang beses yung mga bata. Nalaman namin , magkakapatid pala sila. Yung iba barkada nila.
Ang dudungis nila. Walang tsinelas. Pero sa mga mata nila , makikita mong mahirap pinagdadaanan nila.
Lage kami nakikipagbiruan sa mga batang yun. Pag binibigyan namin sila ng tubig , ang saya nug mga ngiti nila sa mata.
Nakakaawa sila. Kasi nagtatrabaho at nag-aaral sila. Minsan nangangalakal na sila ng wala pang kain.
Dito sa Mandaluyong , nakakaabot sila hanggang Baywalk ng naglalakad lang at walang tsinelas.
Pero pag gabi , may nakikita kaming kasunod nila na babaeng buntis at may dalang bata. Hinala namin nila Mommy yun yung nanay nila. Nakakainis isipin kasi anim sila magkakapatid tas ganun yung nangyayare.
Pag nakikita nila kami sa labas. Lage nila kami tinatawag. Kanina lang , nakita nila ko sa palengke. Tinawag nila kami ni Mommy at ngumingiti sila. Nakipagusap lang ko saglit. Halos lahat ng dumadaan nakatingin samin. Siguro nagtataka kung bakit ko sila kausap. Pero di ko na lang sila pinansin.
Malapit na ang pasko. Gusto ko sila tulungan. Nakakaawa lang tlga. At nakakatuwa na sa simpleng binibigay mong tulong sakanila. Appreciated na nila.
Samantalang tayo na meron , puro reklamo. Sila walang tsinelas , tayo nagrereklamo pag nasira yung sapatos natin.
Sabi ko sakanila sa Pasko , pumunta sila sa bahay. Siguro yun ang isa sa mga paraan ko para ibalik sa iba ang mga natanggap kong biyaya. Tulungan natin sila. :) Masarap sa pakiramdam.
Madumi man silang tingnan pero napakalinis ng puso nila. Mga batang walang muwang na dapat ay naglalaro lang sa tapat ng bahay. Pero sila. Bitbit ang sako na mas malaki pa sakanila. Kagaya ng buhay nila. Mabigat man pero patuloy pa rin sila. Dahil hindi sila nawawalan ng pag-asa. Tuloy lang. Andyan si God. :)

Continue Reading...

Day 3 The Student

Katatapos ko lang gumawa ng activity sa CSC.
Busy na busy mga clasmates sa exercise. Oh kay saya maging estudyante. hahah
Wala kong magawa kaya nagblog na lang ako.
After nito 30mins. break ko na naman.
Hagol na naman ako sa pagkain kasi may next class pa. Buti na lang hindi hassle yung prof ko dun. Pwede ma-late ng 15mins. Saka ang cool niya na prof. Ang ganda pa niya :)
Anyways , 2nd subject ko na 'to.
English yung first subject ko na 7:30am. Takot ako dun sa prof na yun. Nung 1st meeting kasi hindi siya ngumingiti. Tapos akala ko suplada. Pero sa lecture namin kanina. Kwela din pala siya. Kaya hindi ako naniniwala sa "1st impression lasts" e. haha.
Okay siya magturo. Alam kong matututo talaga ko. Hindi lang sa subject na yun , kundi sa maraming bagay pa. Nakakaexcite diba? Yung machachallenge ka.
Tumatawa siya habang nagtuturo kanina. Nagsesermon siya kasi wala agad sumasagot sa mga tanong niya pero kinaklaro niya na hindi siya galit. Nakakatuwa lang :)
 Gusto niya talaga matuto mga estudyante niya.
Mukhang hindi ko makakalimutan tong prof ko na 'to :) Kahit oldies na siya , maganda siya.
Ayun , maya na ulit kwento. May pinagawa ulit na exercises.
Till next time. :*


Eto activity ko oh. Malabo nga lang. hehe

Continue Reading...

My First Experience

I just love my Mom so much. :) :*

Ilang araw na masama pakiramdam ni Mommy dahil sa Highblood niya. So , kami magkapatid nlng ang gumagawa ng lahat ng gawain dito sa bahay para makapagpahinga siya. Kahapon , hindi ako nagdalawang isip na sabihin kay Mommy na ako na ang mamalengke at mamili ng mga paninda para dito sa tindahan. At hindi rin siya nagdalawang isip na payagan ako. hahaha LOL.
Inilista ko na mga bibilhin ko. Umuulan ulan non. Pero hindi ko ininda. Waa. First time ko mamalengke mag-isa. Pagbaba ko ng tricycle , di ko expected na medyo baha pala dun sa lalakaran ko. Pero GO lang. Pagdating ko sa palengke ang una kong binili ay ang paninda para sa tindahan. At ang bait ni God kasi saktong pagsilong ko , biglang bumuhos ang malakas na ulan. As in malakas na ulan. Ang tagal ni ate asikasuhin yung paninda ko at habang inaayos niya. Umiikot na mata ko kung san ako bibili ng Manok para sa hapunan. May mga dumadaan kasing Jeep natatkot pa naman ako tumawid kasi di ko na masyado makita daan , sa sobrang lakas ng ulan. Buti nlng sa tabing tindahan may bilihan ng mga baboy at manok. Di ko alam kung pipili ba ko nung manok , e hindi ko naman alam kung ano yung pipiliin ko. Kaya sinabi ko na lang kay Kuya na halagang 60pesos lang tas puro legs. Ayun , 63 pesos siya pero 60pesos nlng daw bayaran ko. Bait ni Kuya. hehe. Pagkakuha ko ng mga paninda at ng manok , di ako makatawid naghanap muna ko ng may kangkong na tinda. Nakaktakot kasi tumawid e. At may nakita ko sa kabilang kalsada. Pinuntahan ko kagad. Wala yung tindera, wala na kong oras para hintayin pa siya kasi basang basa na ko. Tas may lumapit na lalake at bibili din siya , sabi niya "Kumuha na lang tayo ,wala namang tao e" sabi ko "Iwan nlng po natin yung bayad" tas tinanong ko kung magkano kangkong. Sabi niya 20pesos. tas sabay sabing "Joke lang, limang piso lang yan". haha. First time ko mamili e. haha
Pgtapos nun , nagtanong ako kung san may generics na botika , sabi sa likod daw. Wag na daw ako tatawid. Lakad ako at lusong sa baha. No choice e. Pagtapos ko sa botika, uuwi na dapat ako. Pero iikot pa ko para sumakay ng jeep. At may nakita pa kong bilihan ng mga prutas at gulay, naisip ko bilhan ng Mais si Mommy. E hindi ako familiar sa palengke so nagtanong ako. At hindi nila maituro sakin kung san talaga. Kaya nag-ikot nalang ako. And luckily , sa wakas nakita ko na din. Tinanong ko kung magakano mais. Sabi niya 40 daw. Isip isip ko, mahal pala ng isang piraso ng mais. Sinubukan kong tumawad , yun apla. Isang kilo na pala yung tinutukoy niya! hahaha. Natawa si ate sakin e. Tas bumili ako kamote kasi yun lang ang mga pwedeng kainin ni Mommy. Ang bigat na ng dala ko. Nagmamadali na kong umuwi kasi ang lakas na ng ulan. Natatakot na ko. haha. At nakarating naman ako sa bahay ng safe. At ng makita ko ni Mommy , mejo naluluha siya at nakangiti. ung makita ko mga ngiti niya , biglang nawala pagod ko at sakit ng paa ko. :)

Nakakapagod pala mamalengke. Saludo ko sa mga Tao na araw araw namamelengke para may maihain sa pamilya nila. :) Lalo na kay Mommy at Daddy. :* Ang saya ng experience ko.

Huwag mong hayaan na matapos ang isang araw na walang nadagdag sa pagkatao mo. At lage mong iparamdam sa mga magulang mo na Mahal na Mahal mo Sila. :)

Continue Reading...

Thankyou 2011! Welcome 2012! :)

This is my first blog for 2012! I'll start this blog by greeting all of you a Happy New Year! :))
Bagong taon na naman.Thankyou God for the another year! :)
Madaming nangyari sa mga nakraang taon ng buhay ko. May pagkakataong nadapa , nasaktan , nalungkot , bumangon , naging masaya at tinuloy ang buhay.
2011 is such a unforgettable year of my life. Sobrang iba tong taon na to! At dahil dito , mas naging matibay ako. Mas naintindihan ko ang buhay. Mas naapreciate ko ang mga maliit na bagay.
Siguro kaya sabi nila na , "16 kpa lang pero ganyan na ang pananaw mo sa buhay" E kasi naman , ang bait ni God para iblessed ako ng ganito.
May mga pagkakataong si God na lang ang nakakapitan ko. Sakanya ko kumukuha ng lakas kasi mismong pamilya ko ako ang nagpapalakas ng loob. Na tipong di dapat ako magpakita ng kahinaan kasi ayokong makitang nasasaktan ako. Kahit ang bigat bigat na :(
Mas naintindihan ko ang realidad ng buhay. Nadapa ka na sa isang sitwasyon , paulit - ulit pang tinatadyakan. Alam mo yung ganong pakiramdam? Pero hindi ako sumuko. Patuloy akong tumayo at nagig matibay.
Gabi-gabi akong nagdarasal na sana marealize ng mga taong to na hindi na maganda yung ginagawa nila. Si daddy , mommy at ang bunso kong kapatid ang nagbibigay lakas sakin para ipagpatuloy ang buhay ng may magandang ngiti sa labi at malinis na puso para patawarin sila. Na kahit ang ibang tao sa paligid namin ang dahilan kung bakit nasasaktan kami. Ang lagi naming sinasabi , hayaan na natin masaya naman tayong apat e! :') 
Ang tanong ko palagi , God bakit ako? bakit kami? bakit ganyan sila samin? Di man niya ako sinasagot ng personal , pero narramdaman ko. Kasi alam niya na hindi ako susuko sa kahit anong laban na dumaan sa buhay ko!
Pero nagpapasalamat pa din ako sa mga taong tumulong samin para maging matibay. Lalu na ang isang taong malaki ang naging suporta samin. Nasa ibang bansa man siya pero mas naramdamn namin ang pagmamalasakit niya kaysa sa mga taong nandito lamang sa paligid namin. Pati na din ang mga tao na sumuporta samin emotionally.
Dumadating pala talaga sa buhay natin na di natin aakalain na malalampasan natin ang mga ganung pagsubok.
Kaya ngayong BAGONG TAON , ako'y mas naging matibay at matatag. Mas nagiging positibo sa buhay at walang aatrasan na laban.
Alam kong nandiyan lang si God at may mga tao siyang inilaan para tumulong samin at magpalakas ng loob.
Nagpapaslamat ako kasi dahil sa mga pinagdaanan ko sa buhay , ito pa din ako, nakatayo at nananatiling matatag.
Hindi ko magawang magalit sakanila. Kung ang ibang tao nga nagagwa kong patawarin. Blood is sticker than water. Pero hindi ko makakalimutan ang mga pangyayari na nagmulat sakin sa buhay.
I really appreciate life! And I'm thankful for all the people na andiyan para sakin! :)
Sa panibagong taon , nagpapasalamat ako dahil mas naging matatag ako , tumiby ang pundasyon ng pagmamahaln nmin nila Mommy , daddy ,march at mas naging strong ang pananampalataya ko sa Diyos. :) At hindi ako titigil hangga't hindi ko naacchieve ang goal ko sa buhay! :)

Continue Reading...